Verplegen uit roeping

In 1850 bezocht Florence Nightingale de protestantse diaconessen-gemeenschap in Kaiserswerth. Ze ontmoette daar ds. Fliedner en zijn vrouw Frederieke die vonden dat ‘door God geroepen zijn’ een voorwaarde was voor goede ziekenverpleging. Ineens begreep Florence haar roeping: verpleegster worden. Een jaar later verbleef zij opnieuw bij de Fliedners en ook bij katholieke liefdezusters nabij Parijs. Zo werd zij ingewijd in de beginselen van ziekenverpleging.

Haar keuze voor dit beroep was niet vanzelfsprekend. Van een dame verwachtte men in die tijd dat ze trouwde en een gezin stichtte. Ook haar ouders drongen daarop aan. Maar Florence voelde er niets voor. Liever wilde ze iets doen aan de erbarmelijke ziekenverpleging.